2 - SPADAMY

Anomalia Y i Yasmin byli nieprzytomni od dwunastu minut. Fles próbował otrząsnąć się z szoku. Carter wiedział, że usunął połączenia Anomalii ze Sferą, co oznacza, że za jakiś czas zaczną się wybudzać.

W normalnej sytuacji byliby przygotowani. Urządzenia wskazałyby im dokładną datę i godzinę, a ostateczności dioda odpowiedzialna za życie każdego z nich zapaliłaby się odpowiednio wcześniej.

Biorąc pod uwagę to, że byli całkowicie odcięci od prądu, Carter mógł spokojnie powiedzieć, że to nie była normalna sytuacja.

Jedynym ostrzeżeniem pozostawały same Anomalie.

Szybko podszedł do swojego brata i wbił uważne spojrzenie w jego uśpioną twarz. Twarz anioła, którym zdecydowanie nie był.

Demis Zu miał to do siebie, że zdarzało mu się być diabłem.

Mówili o nim „geniusz”, gdy z pieniędzy Cartera założył firmę

Samowystarczalny, odpowiedzialny – przynajmniej zanim nie wdał się w narkotyki

Jedno pozostało niezmienne. Był genialny. Nawet pod wpływem litrów alkoholu i wszystkich możliwych umilaczy zadziwiał każdego swoim geniuszem.

Carter stał się dla niego tylko jednym z bandy idiotów, a jemu to pasowało – przynajmniej do czasu incydentu z Iro.

Ciche stęknięcie Flesa oderwało go od ponurych wspomnień.

Według ostatnich badań Obiekt Badawczy Z wyglądała dobrze. Poczucie wyższości powoli zanikało, chociaż nadal zdarzały się u niej napady agresji.

Carter szybko odwrócił wzrok od przepełnionych smutkiem oczu Flesa.

Być może będą musieli zabić Z i to właśnie tak powinien o niej teraz myśleć. Jak o wrogu. Szybka i zwinna, ale nie silna. Mógłby ją powalić jednym mocniejszym uderzeniem.

Wiedział, że będzie w stanie zabić swojego brata. Obiekt Badawczy Q nie byłby sporym wyzwaniem. Wystarczyłoby kilka celnych uderzeń.

Carter wątpił, czy poczułby żal.

Spróbował wziąć kolejny wdech i dopiero wtedy odkrył jak fala gorąca rozpływa się po jego ciele.

W tak lodowatym pomieszczeniu wszelkie wahania temperatury były niezwykłe. Fles spojrzał na niego znacząco, a wzrok Cartera powędrował ku niebieskim modułom chłodzącym na suficie.

Oczywiście. Elektryczność również stanowiła nieodłączny element ich pracy.

- Może nareszcie to miejsce przestanie być Zamrażarką– rzucił z lekkim uśmiechem na twarzy.

Fles odpowiedział mu z bardziej ponurą miną.

- Jest tylko jedna rzecz, która przyśpiesza przebudzenie Obiektów. To gorąco. Biorąc pod uwagę to, że jesteśmy kilka dobrych kilometrów pod ziemią… - urwał wpatrując się w uśpioną twarz Zaski z pustym wzrokiem.

 Nie musiał kończyć.

- Usmażymy się tu jak w cholernym piekle – oczywiste stwierdzenie Cartera zaburzyło powierzchowny spokój ciszy.

Mężczyzna dobrze już wiedział, że nie zostało im wiele czasu.

Godzina, może dwie.

W ciągu ostatniej godziny temperatura wzrosła o 20 stopni. Fles nie dając większych oznak życia, wpatrywał się w twarz Obiektu Badawczego Z nieruchomym wzrokiem.

Biała woda wypływała z pojemnika, tworząc wokół małą kałużę. Fles nie zwrócił większej uwagi na moment w którym jego stopy zmoczył jaskrawy płyn. Jego koszulka dawno przesiąkła potem. Wraz z wdechem do jego płuc napłynęła kolejna fala upalnego powietrza

 Carter wyglądał jak powoli usychająca roślina. Przekrwionymi oczami uważnie obserwował narastającą kałużę białego płynu i z każdą chwilą coraz bardziej opustoszały pojemnik.

Łatwo było się domyślić, kto obudzi się następny. Znieruchomiała mina Flesa nie świadczyła o jego chęci pomocy w powstrzymaniu Zaski.

Obiektu Badawczego Z, szybko poprawił się w myślach.

Oddech nieprzytomnej Yasmin unosił się wśród ciszy.

Carter po raz kolejny wyciągnął dłoń, aby dokładnie wyczuć mocny i miarowy puls. Poczuł jak strumienie potu spływają po jego skórze.

Słaba pięść Zaski załomotała o ścianę pojemnika. Jej powieki lekko rozwarły się, aby ukazać zamroczone lekami spojrzenie.

Pięść z głośnym łomotem uderzyła o szybę, a Carter oszołomiony patrzył jak na cienkiej warstwie szkła powstaje długa rysa.

Fles w nagłym, gwałtownym ruchu uderzył w dokładnie to samo miejsce, pogłębiając szkodę. Carter błyskawicznie znalazł się przy nim, ignorując oblepiającą jego buty białą maź. Wyćwiczonymi w wojsku dłońmi, odciągnął go do tyłu. Automatycznie jego język przytoczył kilka donośnych przekleństw.

Fles absolutnie musiał być skończonym idiotą.

Z nie potrzebowała wiele sił, aby usunąć popękane szkło. Jej oczy otworzyły się szerzej smagając Cartera przenikliwym spojrzeniem.

Przez sekundę stali tak nieruchomo. Zamarły z wrażenia Fles, Carter z wyczekującym wyrazem twarzy i ona kompletnie niewzruszona. Jej dłoń wyciągnęła się, jakby w przygotowaniu na cios. Carter napiął mięśnie. Ona jedynie przycisnęła dłoń do piersi i zwiesiła pewne spojrzenie.

Fles wyglądał jakby czuł przymus, aby rzucić wszystko i jej pomóc. Szarpnął się w nagłym przypływie siły, ale Carter jedynie przytrzymał go mocniej.

Kobieta podniosła wzrok, pełen całkowitego zdziwienia.

- Umarłam? – do uszu Cartera dotarł pełen niedowierzania głos.

Jej lewa dłoń wysunęła się do tyłu podtrzymując się resztek szklanej powłoki.

- Czy umarłam? – powtórzyła głośniej, widząc ich znieruchomiałe miny.

Cichy, szyderczy śmiech rozniósł się po sali. Wzrok Cartera natychmiast powędrował do całkowicie przytomnej Yasmin, która niezgrabnie próbowała powstać na nogi, podtrzymując się ściany.

  - Wręcz przeciwnie, skarbie. Ty właśnie zaczęłaś żyć – w jej głosie słychać było pełne rozgoryczenie.

Widząc niewinną, zszokowaną minę Zaski,  Carter natychmiast zwolnił uścisk. Fles błyskawicznie pobiegł w jej stronę.

Na jego pełne troski spojrzenie odpowiedziała szybko i celnie wymierzonym ciosem w szczękę. Fles zachwiał się tracąc równowagę i natychmiast cofnął się o kilka kroków. Starł rękawem krew kapiącą ze złamanego nosa.

- Nie zbliżajcie się – przerażenie dziewczyny było wręcz namacalne w pełnym histerii głosie.

  Jej wzrok pędził od twarzy do twarz, zatrzymując się przy nieprzytomnym Fersenie.

Natychmiast pobiegła w jego stronę.

Znieruchomiały Carter wpatrywał się z jaką desperacją próbowała przebudzić znieruchomiałe ciało. Jej drżące dłonie szukały pulsu, a w ustach rozbrzmiewało powtarzane z rozpaczą imię.

- Y.

Ta jedna litera w jej ustach cichła za każdym razem o jeden ton. Pełen desperacji krzyk powoli zmieniał się w przepełniony niedowierzaniem szept. Usta szukały odpowiedzi mężczyny w pocałunku.

 Spojrzenie Cartera zahaczyło o obarczoną cieniem twarz Flesa. Wyglądał jakby umierał z wewnętrznego bólu, który odbijał się w jego oczach.

W końcu pełen histerii wzrok Zaski Vane odwrócił się w ich naszą stronę.

- Co mu zrobiliście? – jej głos balansował na krawędzi pomiędzy gniewnym krzykiem, a rozpaczliwym płaczem.

Widząc jej zdecydowane spojrzenie, Carter wiedział już, że nie było dobrze.

Ich sytuacja z bardzo złej przeszła na piekielnie złą, w ciągu zaledwie godziny.